ن والقلم وما یسطرون

قسم به قلم و به آن‌چه می‌نویسد

اعجاز قلم آن‌جا هویدا می‌شود که با نوشته ای آینده یک شخص، شهر، کشور و یا حتی تمام جهان دگرگون می‌شود.

قلم مقدس‌ترین وسیله‌ی بشر شد آن هنگام که او برای تراوشات ذهن خود، بیان تفکرات و احساسات و سبک کردن ذهن آشوب پر از دغدغه‌اش آن را در دست گرفت.

تاریخ قلم را ساخت و قلم تاریخ را می‌سازد.

انسان محتاج نوشتن است و چه آرامشی دارد آن هنگام که نوشته‌ها نمودارِ ذهن است و به یک باره پیش روی خود تصویری از آن‌چه که به آن می‌اندیشیدی را به چشم می‌بینی.

قلم می‌چرخد و می‌نویسد و چه ستودنی ست آن هنگام که غرق در نوشتن می‌شوی و می‌بینی دیگر قلم خودش می‌چرخد، تو را می‌کِشد و به سمت واژه‌ها هدایت می‌کند.

آدمی را باید گفت قلم که در دست میگیری شکوفایی در تو میپیچد و برگ میزندو تو بلندترین آیه ی آفرینش میشوی که سزاوار ابداع و خلق است.

تفکر باید کرد..به آن هنگام که جوهر از نوک قلم بر صفحه به جا میماند! دست خط های ما تا کجا و تا چه زمان کنار هم خواهند ماند؟ شاید جمله ای، خطی، نوشته ای روزی به دست آیندگان برسد

که افق جدیدی را برای جهان آن روزها بسازد.

جهان مدیون قلم است

چرا که اگر قلم نبود آدمی ارتباط را نمی‌آموخت

و نامه‌ها هرگز خلق نمی‌شدند.

قلم پناه آدمی‌ست آن هنگام که او در هبوط تنهایی

می‌نویسد و روح آرام می‌گیرد.

نویسنده: فاطمه امیری

گرافیست: مریم خالقی‌نیا